فرهنگ و نقش آن در مدیریت دانش - 1
چند سالی است مبحث مدیریت دانش به یکی از مباحث جدی و مورد توجه بسیاری از سازمان ها و شرکت های ایرانی تبدیل شده است. نخست شاهد توجه و سرمایه گذاری تعداد محدودی از سازمان های بزرگ و شرکت های صنعتی دولتی در این حوزه بودیم. پس از برگزاری بسیاری از سمینار ها و همایش ها در سال های اخیر در دانشگاه ها و مراکز صنعتی و تحقیقاتی و همچنین اولین کنفرانس ملی مدیریت دانش، اکنون بسیاری از سازمان های بزرگ و متوسط دولتی و غیر دولتی به این حوزه روی آورده اند. برخی پروژه هایی اجرا کرده و یا در حال اجرا اند، در برخی واحد های مدیریت دانش تاسیس شده، و برخی در برنامه های سازمانی خود از مدیریت دانش یاد کرده اند، و خلاصه هر یک به طریقی در پی این موضوع مهم هستند.
نکته مهم در این راستا چگونگی نگرش به مدیریت دانش و نحوه اجرای آن در سازمان است. بسیار شنیده ایم این مهم را که: "بسیاری از پروژه های مدیریت دانش با شکست روبرو شده اند." علت چیست؟
مباحث و رویکرد های زیادی در دهه اخیر در راستای بهبود وضعیت سازمانی مطرح شده اند. بسیاری از کارمندان برخی از سازمان های فعال و پول دار! از شنیدن و دیدن شعار جدید در سازمان خود خسته شده اند. یک ماه شعاری از یک استاندارد کیفیت بر در و دیوار است، ماه بعد بحث های دیگری از سایر استاندارد های کیفیت و یا پروژه ای جدید از مدیریت کیفیت، بهره وری، منابع انسانی، فناوری اطلاعات و ....
به یاد دارم در سازمانی که در آغاز اجرای پروژه مدیریت دانش بود، وقتی با کارمندان آن صحبت می کردم، از EFQM و استاندارد های محیط زیست و چندین موارد دیگر که در شرکتشان مطرح شده بود، به نیکی! یاد می کردند و مدیریت دانش را نیز یکی دیگر از مباحث دوره ای، زود گذر و بی نتیجه می خواندند. متاسفانه در بسیاری از سازمان ها این گونه مباحث تنها در یک معاونت و ریاست مطرح است و گزارشات و بیلان های کاری به وزارت صنایع و دولت تنها خروجی آن است. مگر می شود چنبن مباحثی به این صورت جزیره ای، سطحی و غیر اصولی اجرا شود. جالب است مدیران این سازمان ها در گرو توجیحات و نتایج خود باقی می مانند و سازمان خود را مدینه منوره ای می خوانند که اگر منصف باشند، آسانسور را فراموش کرده و از پیمودن پله های ترقی یاد میکنند! بماند که چه هزینه هایی صرف هر یک از این پروژه ها می شود.
برگردیم به موضوع و مدیریت دانش:
اگر فرض کنیم سازمان ما سازمانی است که دور از مسائل این چنینی و با دید باز، کمر همت بسته بر اجرای همه جانبه مدیریت دانش، به یک اصل مهم می بایست توجه جدی شود. قبل از آن، می دانیم که اگر سازمان در اصول اولیه ی سازمانی مشکل دارد، در خصوص اجرای مدیریت دانش بحث از ابهام فراتر است... یک سازمان می بایست حداقل هایی برای یک اجرای موفق مدیریت دانش درا باشد.
و اما آن نکته مهم...:
مهمترین عنصر اجرای مدیریت دانش فرهنگ سازمانی است. اصلی که گاها آخرین نکته مورد توجه است و یا به دلیل پیچیدگی های آن، در عین آگاهی به اهمیت موضوع، یا با فعالیت های سطحی خودمان را گول می زنیم و فعالیت های فرهنگ سازی (فرهنگ سازی = واژه ای نادرست) را یاد میکنیم، و یا به آرامی از کنار موضوع عبور می کنیم!
مدیریت دانش یک نرم افزار یا یک ماژول نرم افزاری نیست. اوج شکوه اقتدار در پیشرفت مدیریت دانش در نمایشگاه الکامپ قابل مشاهده بود! شرکتی هایی که نرم افزار های جامع اداری می فروختند، ماژول مدیریت دنش را هم به سیستم های خود اضافه کرده و مدیریت دانش را در سازمان های مشتریشان به اجرا در می آوردند!
اگر تنها از بعد فناوری اطلاعات به مدیریت دانش می نگرید، هرگز آینده ای را در ذهن خود تصور نکنید!
و اما فرهنگ... مبحثی که قصد پرداخت به آن را دارم...
منتظر پست های بعدی باشید. از دوستان همیشه همراه نیز همچون گذشته، همکاری صمیمانه می طلبم.
نکته مهم در این راستا چگونگی نگرش به مدیریت دانش و نحوه اجرای آن در سازمان است. بسیار شنیده ایم این مهم را که: "بسیاری از پروژه های مدیریت دانش با شکست روبرو شده اند." علت چیست؟
مباحث و رویکرد های زیادی در دهه اخیر در راستای بهبود وضعیت سازمانی مطرح شده اند. بسیاری از کارمندان برخی از سازمان های فعال و پول دار! از شنیدن و دیدن شعار جدید در سازمان خود خسته شده اند. یک ماه شعاری از یک استاندارد کیفیت بر در و دیوار است، ماه بعد بحث های دیگری از سایر استاندارد های کیفیت و یا پروژه ای جدید از مدیریت کیفیت، بهره وری، منابع انسانی، فناوری اطلاعات و ....
به یاد دارم در سازمانی که در آغاز اجرای پروژه مدیریت دانش بود، وقتی با کارمندان آن صحبت می کردم، از EFQM و استاندارد های محیط زیست و چندین موارد دیگر که در شرکتشان مطرح شده بود، به نیکی! یاد می کردند و مدیریت دانش را نیز یکی دیگر از مباحث دوره ای، زود گذر و بی نتیجه می خواندند. متاسفانه در بسیاری از سازمان ها این گونه مباحث تنها در یک معاونت و ریاست مطرح است و گزارشات و بیلان های کاری به وزارت صنایع و دولت تنها خروجی آن است. مگر می شود چنبن مباحثی به این صورت جزیره ای، سطحی و غیر اصولی اجرا شود. جالب است مدیران این سازمان ها در گرو توجیحات و نتایج خود باقی می مانند و سازمان خود را مدینه منوره ای می خوانند که اگر منصف باشند، آسانسور را فراموش کرده و از پیمودن پله های ترقی یاد میکنند! بماند که چه هزینه هایی صرف هر یک از این پروژه ها می شود.
برگردیم به موضوع و مدیریت دانش:
اگر فرض کنیم سازمان ما سازمانی است که دور از مسائل این چنینی و با دید باز، کمر همت بسته بر اجرای همه جانبه مدیریت دانش، به یک اصل مهم می بایست توجه جدی شود. قبل از آن، می دانیم که اگر سازمان در اصول اولیه ی سازمانی مشکل دارد، در خصوص اجرای مدیریت دانش بحث از ابهام فراتر است... یک سازمان می بایست حداقل هایی برای یک اجرای موفق مدیریت دانش درا باشد.
و اما آن نکته مهم...:
مهمترین عنصر اجرای مدیریت دانش فرهنگ سازمانی است. اصلی که گاها آخرین نکته مورد توجه است و یا به دلیل پیچیدگی های آن، در عین آگاهی به اهمیت موضوع، یا با فعالیت های سطحی خودمان را گول می زنیم و فعالیت های فرهنگ سازی (فرهنگ سازی = واژه ای نادرست) را یاد میکنیم، و یا به آرامی از کنار موضوع عبور می کنیم!
مدیریت دانش یک نرم افزار یا یک ماژول نرم افزاری نیست. اوج شکوه اقتدار در پیشرفت مدیریت دانش در نمایشگاه الکامپ قابل مشاهده بود! شرکتی هایی که نرم افزار های جامع اداری می فروختند، ماژول مدیریت دنش را هم به سیستم های خود اضافه کرده و مدیریت دانش را در سازمان های مشتریشان به اجرا در می آوردند!
اگر تنها از بعد فناوری اطلاعات به مدیریت دانش می نگرید، هرگز آینده ای را در ذهن خود تصور نکنید!
و اما فرهنگ... مبحثی که قصد پرداخت به آن را دارم...
منتظر پست های بعدی باشید. از دوستان همیشه همراه نیز همچون گذشته، همکاری صمیمانه می طلبم.
آدرس این مطلب|
نظر
بدهید!
()
نوشته شده توسط س. محمد جلالی در
22 آذر 87،
ساعت 11:10 ق.ظ
مشاهده مطالب